Паважаючы этнічныя традыцыі сям'і будучага хросьніка, елі яблыкі з мёдам. Нацыяналісты ўсіх краінаў - яднайцеся ў Паўсюдным Касьцёле! :)))

Слаўся пан Астрожскі! ----- :))))

8 год. 8 доўгіх год. кожнага дня а 8.30 туды, а 17.30 - назад. 5 дзён на тыдзень. кожны тыдзень. зь месяца ў месяц, з году ў год. не, я ня скарджуся, хоць часам бывала й невыносна ад тых экземпляраў кунсткамэры...будзе далей - пакуль таямніца, але штосьці будзе) нейк - насамрэч - лягчэй сталася на душы, калі вырашыўся на гэты крок. а калі так - значыць выбар зроблены правільны. будзем жыць - будзем паглядзець

Віншую!

устаць вывесьці жывёлу прагуляцца сесьці на ровар, прыехаць на працу схадзіць у душ выглушыць дзьве філіжаначкі кавы-какавы падчас чытаньня жж і навінаў прачнуцца

Падчас Імшы менскай пілігрымкі "на камянях". Некалькі кілямэтраў да Будслава. ------ Мои ботинки попали в официальную летопись паломничества в Будслав в этом году :)

Самае дзіўнае, што дзеля таго, каб не звар'яцець і захаваць пазытыўны погляд на жыцьцё, нам неабходна рэгулярна і рашуча пасылаць кагосьці нахуй

пришедши домой утром, села за стол и всплакнула чуть, пока никто не слышит, на россыпь сонечных зайчиков глядя. о, где же эта хвалёная всеми возможность чувствовать не боль при прощании навсегда с дорогими...за то что они были с тобой, ведь путь кадого состоит из отрезков пройденных вместе с кем-то?.. нахуй все теории в них много ненужных слов like plum blossoms in the wind existence is fak

До вечера 2 июля - вне интернета. Иду в пешее паломничество в Будслав

скажу шчыра, быць дыпламаваным баранам - гэта сумна, а 8 на абароне дыплёма па літаратуры - і нават ганебна. толькі не пішыце тут што не ў адзнаках шчасьце - сама ведаю. проста калі пішаш-пішаш гэты кляты...падарожжа. і наогул думка неадчэпная даўно жыве - хачу пайсьці ў лес, дні на тры-чатыры, з сабой пагаманіць, ля вогнішча ўначы са страху паміраць. цікава мне - як яно гэта, што са мной стане.